De strijd tussen sommige schakers begon deze dag al ver voordat de klok überhaupt was ingedrukt.

 

Speciale editie schaakavond van…… 2 oktober!!

Zo, vandaag een speciale editie!

Want we hadden een speciale avond op 2 oktober.

De strijd tussen sommige schakers begon deze dag al ver voordat de klok überhaupt was ingedrukt. Toen de indeling bekend was en ik zag dat ik vandaag tegen broer Mick mocht spelen, verscheen er al snel een bericht van hem in de groepsapp:

“Zet maar alvast 0-1 neer.”

Terwijl de partijen bij Rijs meestal rond 20.00 uur beginnen, was deze strijd dus al om 18.07 uur losgebarsten.

Ik besloot de hulp in te schakelen van meester-oorlogsstrateeg Sun Tzu: “Never interrupt your enemy when he’s making a mistake.”

De psychologische oorlogsvoering werd vervolgens aan de eettafel vrolijk voortgezet…

Straks meer over onze partij. Want deze avond bracht nog veel meer.

Zo was Sjors Boersma jarig en trakteerde hij ons op bitterballen.

Sjors, bedankt. En mogen er nog vele jaren volgen! Gefeliciteerd hè.

Toen was het toch echt 20.00 uur en moest er ook nog geschaakt worden. We zaten ditmaal alleen met een probleempje: een oneven aantal schakers.

Gelukkig was daar Ayelt van Zuiden.

Hij opperde het heldhaftige idee om simultaan te spelen tegen Martijn én Chris. En dat ook nog eens met de zwarte stukken. Kijk. Dan durf je.

Tegen Martijn ging Ayelt redelijk vroeg de mist in. Een batterij van dame en loper keek naar de f7-pion van Ayelt, terwijl de dame ook zijn opgesloten toren aanviel. Ayelt koos zijn toren boven de rokade, maar Martijn had de schade al toegebracht.

Ayelt ploeterde dapper door en offerde voor de sier ook nog even zijn dame.

Dat kon helaas nét niet. ;)

Tegen Chris liet Ayelt zich zeker niet overrompelen. In de opening ging het lange tijd gelijk op en Ayelt leek een gelijkwaardig middenspel te kunnen krijgen. Chris trapte zelfs nog bijna in een trucje.

Maar toen het eindspel eenmaal was aangebroken, was het voor Ayelt niet meer te houden.

Hij sloot de avond dus af met twee nullen. Maar wél met een welverdiende heldenstatus.

Bastiaan Wassing opende met de witte stukken tegen Trienke Wijmenga, die er een Russische partij van maakte, ook wel de Petrov genoemd.

Bastiaan wist niet helemaal hoe hij hiermee om moest gaan en verloor na de opening een stuk.

Je zou zeggen: dan is het voor Trienke wel binnen. Maar Trienke vond het een goed plan om dat stuk even terug te geven.

Wat vonden we daarvan, Chris? Twijfelachtig.

Maar goed, Trienke kwam gelukkig ook niet meer achter te staan en uiteindelijk werd het remise.

Henk Breimer zat ondertussen tegenover Cornelis, die zijn eerste partij van het seizoen speelde.

Leuk om Cornelis eindelijk weer in de tuinzaal te zien!

Er kwam een Italiaanse partij op het bord en Henk gooide van alles naar voren. Ik zag h3 en g4 gespeeld worden om de loper weg te jagen.

Henk geeft niet om koningsveiligheid. Waar Henk wél om geeft, zijn de schaakklokken. Hij vroeg namelijk nog even of onze digitale klokken ook opgewonden moesten worden.

Nee, dat hoeft niet.

Daarna stormde hij rustig verder op de stelling van Cornelis en wist hij uiteindelijk binnen te dringen. Cornelis had op zichzelf een mooie positie in het middenspel, maar ging later mat.

En dan mijn eigen partij…

Want Mick en ik hadden wat uit te vechten. Aan de eettafel was er geen goed woord naar elkaar

gesproken dus dat beloofde wat.

Ik opende met d4 en Mick wist gelijk niet meer wat hij moest doen. Hij bewoog een pion als damsteen en was zo geschrokken van mijn eerste sterke zetten dat het zweet van zijn voorhoofd

droop.

Op zet 9 besloot ik daarom maar om de krachtsverhouding iets eerlijker te maken en gaf ik een stuk weg. Je blijft toch de grote broer.

Vanaf dat moment stond Mick natuurlijk een stuk beter en begon hij ineens allemaal colaatjes voor mij te halen.

Hij wist echter niet dat ook dit allemaal deel uitmaakte van mijn plan. Zo hoefde ik die colaatjes namelijk zelf niet af te rekenen.

Goed.

Mick werd na mijn blunder wat passief. Op zichzelf was zijn stelling natuurlijk beter, maar ondanks het stuk dat ik miste, had ik wel initiatief.

Ik won een pionnetje en probeerde een aanval uit te voeren op de nog niet gerokeerde koning van Mick. Hij bleef nauwkeurig genoeg om uiteindelijk veilig te rokeren, al ging dat wel weer ten koste van een aantal pionnen.

En ineens leek mijn stelling helemaal niet zo slecht meer te zijn.

Na enkele afruilen dacht ik met drie vrijpionnen zelfs iets beter te staan.

Ik probeerde voorzichtig door te schuiven en bood laat op de avond toch nog remise aan.

Mick accepteerde.

“Zet maar alvast 0-1 neer.”

Die woorden hadden de hele partij ergens door mijn hoofd gespookt.

Dus met dit vredige resultaat kon ik uiteindelijk prima leven.

Goed gespeeld, Mick.

Dan Sjors en Herman nog. Die maakten er ook een aardig potje van.

Sjors opende met e4 en Herman maakte er een scherpe Siciliaanse verdediging van. Sjors kreeg ruimte en initiatief, maar Herman liet zich niet overrompelen. Toen Herman op de damevleugel spel probeerde te zoeken, leek hij toch echt een vorkje in te lopen.

Sjors koos niet voor het vorkje.

Daar keek Herman van op.

En vervolgens besloten de mannen spontaan om tijdens de partij maar even de partij te analyseren. Dit was vrij opmerkelijk. Maar goed. Er zijn vreemdere dingen bij deze club gebeurd.

Herman ging daarna weer weg met zijn dame en vanaf dat moment zat ik samen met mijn broer onze eigen partij te analyseren in het hotel.

Ik heb dus werkelijk geen idee hoe Herman uiteindelijk won.

Maar Herman won.

Toen ook die laatste partij was afgelopen, zaten we met een aantal schakers nog gezellig een drankje te doen in het hotel.

In de nazit kwam van alles voorbij. De partijen werden nog eens besproken, gemiste kansen werden uiteraard steeds groter naarmate de partij langer geleden was en langzaamaan kwam er een einde aan weer een prachtige vrijdagavond.

Maar toen kwam er nog één belangrijke kwestie naar boven.

Weet u die colaatjes nog die Mick tijdens onze partij zo vriendelijk voor mij had gehaald?

Die mocht ik zelf nog even afrekenen.

…

Tot volgende week!

Vuurwerk op het bord van Chris en Martijn na vleugelgambiet.

Schaakavond 25 september

Goedenavond… of goedemorgen.

Voor mij is het in ieder geval nog avond, want op het moment van schrijven is het één uur ’s 

nachts. Wat waren we weer laat klaar op deze mooie schaakavond.

Maar goed, toen Herman stopte als verslaggever en de vraag werd gesteld: “Wie wil vanaf nu de verslagen maken?”, zei ik doodleuk:

“Ja, dat doe ik wel even.”

Enfin.

Het was een mooie avond op 25 september. Het weer was aangenaam en we hadden ook nog eens een even aantal schakers! Met zijn twaalven verzamelden we ons weer rondom de borden in de knusse tuinzaal.

Voordat we konden beginnen, moesten we alleen nog even in conclaaf. We moesten namelijk 

drie teams doorgeven aan de Friese Schaakbond voor de externe competitie en de beker.

Dus bij dezen presenteer ik u:

   Rijs 1

   Martijn van Duijn (teamleider)

   Mick Schouten

   Kevin Schouten

   Jelle Jeltema 

   Rijs 2

   Herman Beks

   Chris Draijer (teamleider)

   Trienke Wijmenga

   Henk Breimer 

   Bekerteam Rijs

   Henk Breimer (teamcaptain)

   Martijn van Duijn

   Mick Schouten

   Kevin Schouten 

Prachtige teams, al zeg ik het zelf.

Toen kwam meneer Breimer ook nog eens aanzetten met een superingewikkelde schaakpuzzel waarin zwart moest winnen. 

En daarna kon er eindelijk geschaakt worden.

Sjors Boersma mocht na zijn verlies van vorige week met de witte stukken aantreden tegen Douwe Tjerkstra. Douwe stelde zich aanvallend op met c5 en een loper op g7, maar Sjors wist al snel de stelling van Douwe pijn te doen.

De f-pion van Douwe verdween en er bleven drie pionneneilanden over. Even later kon Sjors ook nog een kwaliteit winnen en niet veel later volgde de opgave van Douwe.

Sterk gespeeld van Sjors, die lekker vroeg naar huis kon.

Naast Sjors en Douwe zaten Mick Schouten en Henk Breimer. Ook zij waren redelijk vroeg klaar.

Mick had de witte stukken en ging niet mee in de Franse verdediging van Henk. Henk sloot al 

vroeg zijn eigen donkere loper in met zijn dame en dat kostte hem een aantal tempi. Mick rokeerde, ontwikkelde rustig zijn stukken en zette zijn toren op de open e-lijn.

Omdat Henk nog niet gerokeerd had, werd hem dit uiteindelijk fataal. De schade die in de opening was ontstaan, bleek niet meer te repareren en Henk moest opgeven.

Mick kon dus ook lekker vroeg met de buit naar huis.

Thys Postma opende met het Londensysteem tegen Ayelt van Zuiden, die eerder die dag bij het golfen een hole-in-one had geslagen!

Kijken of hij ’s avonds op het schaakbord nog een keer raak kon slaan.

Na zijn sterke optreden van vorige week waren we natuurlijk ook benieuwd wat Thys deze avond in huis had. Ayelt nam veel tijd en vertraagde de ontwikkeling van zijn koningsvleugel enigszins, maar dat bleek uiteindelijk geen enorm probleem te zijn.

Ayelt kon een flankpion inruilen voor een centrumpion van Thys en kreeg vervolgens meer ruimte en een actievere stelling. Toen ook zijn koning eenmaal veilig gerokeerd stond, durfde ik met enige zekerheid te zeggen dat Ayelt echt beter stond.

En zowaar: deze keer bleek mijn schaakanalyse te kloppen.

Thys gaf in het middenspel op. Ergens verloor hij een stuk en hij had onvoldoende compensatie om nog door te spelen.

Een hole-in-one én een overwinning op dezelfde dag.

Er zijn slechtere vrijdagen.

Herman Beks trof Bastiaan Wassing. Bastiaan, die ditmaal de zwarte stukken had, kreeg daarmee zijn eerste oud-clubkampioen van Rijs tegenover zich.

Een echte test dus.

Herman nam lekker veel ruimte in de opening in beslag. Bastiaan koos voor een Pirc-verdediging en liet Herman aanvankelijk ook wat komen. Herman nam alleen geen genoegen met de ruimte die Bastiaan hem gaf en besloot verder naar voren te spelen.

Hij viel het centrum aan en kreeg duidelijk het betere spel. Bastiaan liet zich zeker niet overrompelen, maar moest wel een tandje bijzetten.

En dan is het helaas ook deze avond weer zover…

Ik heb de ontknoping gemist.

Ja, excuses.

Ik weet de uitslag, maar hoe die precies tot stand is gekomen, is mij volledig ontgaan. Ik hoorde na afloop bij de partij van Bastiaan nog wat geroezemoes over een ingesloten stuk…

Maar meer durf ik er niet van te maken.

Herman won in ieder geval!

Dan de twee toppers van Rijs: Chris Draijer en Martijn van Duijn.

Chris had de witte stukken en had (misschien voorbereid?) een leuke opening in petto voor Martijn. Na c5 van Martijn kwam er namelijk een vleugelgambiet op het bord.

En dat zorgde voor vuurwerk.

Er ontstond een spectaculaire stelling waarin Chris echt het initiatief leek te hebben. Martijn was alleen niet bepaald onder de indruk. Hij bleef nauwkeurig spelen en wist de aanval van Chris uiteindelijk af te weren.

Daarna bleef een stelling over waarin Martijn flink in tijdnood zat, maar wel een kwaliteit 

voorstond. Tegen het einde ging Chris nog een keer de fout in en gaf hij helaas een stuk weg.

Martijn won deze spectaculaire partij en gaat daarmee samen met Mick en Herman aan kop.

En dan de laatste partij van de avond.

Die mocht ik zelf spelen tegen Trienke Wijmenga.

Ik had vooraf al zo’n klein vermoeden dat Trienke een Stonewall zou neerzetten.

Ik was alleen niet slim genoeg om me daar vervolgens daadwerkelijk op voor te bereiden.

En even later…

Stonewall.

Trienke gooide de boel volledig dicht en liet het vervolgens aan mij over om uit te zoeken hoe ik 

daar in vredesnaam doorheen moest komen.

Drie uur en twee geweigerde remiseaanbiedingen later vond ik eindelijk een opening.

Via de d-lijn kon ik binnenkomen en toen kwam er ineens vaart in de partij. Dame en paard infiltreerden de zwarte stelling en tegen half twaalf verscheen er een tweede witte dame op het bord.

Trienke gaf op. En ik was vooral opgelucht.

Drie uur lang tegen een Stonewall aan beuken is blijkbaar ook een manier om je vrijdagavond door te brengen.

Maar goed gespeeld, Trienke. Ze heeft me er behoorlijk hard voor laten werken.

Daarmee zat ook de laatste partij erop en konden de stukken eindelijk weer de doos in.

En inmiddels was het ook buiten behoorlijk laat geworden.

Voor mij zelfs zó laat dat ik dit verslag om één uur ’s nachts nog zit te schrijven.

Maar goed.

Ik zou de verslagen wel even doen.

Tot volgende week

Kevin Schouten

Een enerverende start met boeiende partijen tot laat in de avond.

Het is eindelijk zover: het nieuwe seizoen bij SC Rijs is van start!

Op 18 september 2026 was het meteen volle bak in de tuinzaal van Hotel Jans, want maar liefst 13 van de 15 schakers kwamen opdagen. Hopelijk is dat een voorbode voor de rest van het seizoen.

Als daadwerkelijk startschot mochten eerst nog een aantal heren een prijs in ontvangst nemen, namelijk Martijn, Herman en huidig clubkampioen Chris Draijer.

 Toen de foto's genomen waren, mochten de lootjes getrokken worden.

En toen kon er eindelijk geschaakt worden.

Ons nieuwe lid Bastiaan Wassing liet meteen zien wat hij in huis had. Hij had de witte stukken en opende met d4 tegen Sjors Boersma. De precieze zetvolgorde is mij ontgaan, maar volgens mij speelde Bastiaan een Catalaan.

Of zoiets.

Ik dacht zelf dat er een redelijk evenwichtig middenspel op het bord stond, maar blijkbaar moet ik tijdens de partijen wat vaker opstaan en een rondje langs de borden lopen, want rond negen uur bleek Bastiaan ineens een dame geïncasseerd te hebben.

Het volledige punt volgde snel.

Een prima binnenkomer dus.

Douwe Tjerkstra speelde ondertussen een minisimultaan tegen Mick en Trienke.

Beide keren opende hij met d4 en tegen Trienke kreeg hij een open stelling met een verdedigde vrijpion en ook nog eens ruimtelijk voordeel.

Daar zit wat in!

Douwe liet de stelling echter wat afvlakken en uiteindelijk draaide de partij uit op remise.

Ook tegen Mick had hij een goede stelling. Mick speelde de Pirc en ik dacht te zien dat Douwe uit de opening een pionnetje zou winnen. Mick kwam daar onderuit en besloot vervolgens ruimte in beslag te nemen.

Mick wist zijn ruimtelijke voordeel effectief om te zetten in…

Ja, waarin eigenlijk?

Weet ik niet.

Mick won namelijk wel, maar het is mij volledig ontgaan op welke manier.

Wat mij níét is ontgaan, is de partij tussen Henk Breimer en Chris Draijer.

Henk keek al snel tegen een Caro-Kann van Chris aan en werd onder druk gezet op de damevleugel. Henk probeerde nog tegenspel te creëren op de koningsvleugel met f4, maar dat was tevergeefs. Chris wist een pionnetje te winnen en wist die pluspion daarna ook om te zetten in een nieuwe dame.

Sterk gespeeld.

Ayelt van Zuiden opende met c4 tegen Herman Beks. Ayelt moest al snel ruimte in het midden opgeven en Herman maakte daar goed gebruik van. Hij offerde een loper op f2 en won dat stuk weer terug na een schaak met zijn paard: een bekend tactisch motief.

Ayelt moest vervolgens de hele avond verdedigen en probeerde zichzelf wat lucht te geven door een paard te offeren.

Dit was jammer genoeg niet correct.

Twee zetten later verloor hij zijn dame.

En niet veel later ook de partij.

Zelf lootte ik Jelle Jeltema en ik had de zwarte stukken.

Jelle vroeg mij vooraf:

“Van welke opening hou je?”

Ik zei:

“Caro-Kann.”

Als hij dat de volgende keer aan mij vraagt, zeg ik dat hij met 1. f3 mag openen.

Want jawel: we kwamen in een Caro-Kann terecht en Jelle schoof mij vervolgens heel gestaag van het bord af.

Ik gaf in de opening te veel tempi weg met mijn paard en Jelle kreeg zoveel ruimte dat na ongeveer een uur schaken vrijwel al mijn stukken op de zevende en achtste rij stonden.

Met hand en tand verdedigen dus!

Rond elf uur was de stelling gelukkig wat afgevlakt en bood ik remise aan. Ik wist dat Jelle beter stond, maar vanwege wederzijdse tijdnood en een gebrek aan overduidelijk goede zetten kwamen Jelle en ik uiteindelijk tot een gelijkspel.

Daar kon ik op dat moment prima mee leven.

En dan:

DE partij van de avond.

Martijn tegen Thys.

Martijn wist vanuit de opening een ruimtelijk voordeel te behalen en zette wat penningen en dreigingen op. Thys speelde ondertussen heel principieel: geen gekke dingen doen en ervoor zorgen dat alles goed verdedigd stond.

Martijn wist lange tijd niet door te breken en Thys begon langzamerhand af te wikkelen naar een eindspel dat steeds meer op remise begon te lijken.

Goed.

We waren er nog niet.

Een remiseaanbod van Thys sloeg Martijn redelijk snel af.

Er werd flink geruild en heel laat op de avond kwamen de heren dan toch echt in een dame-eindspel terecht dat compleet op remise leek.

Thys begon met zijn b-pion te lopen.

En toen besloot Martijn zijn dame te blunderen.

...

Martijn besloot zijn dame te blunderen?

Ja, Martijn zette zijn dame neer op d7 maar dat veld werd gedekt door het paard van Thys.

Als Thys dit zag, was het meteen klaar.

Maar als Thys het níét zag, was het óók meteen klaar.

Want dan ging hij mat.

Een soort schaaktechnische multiplechoicevraag met twee antwoorden en allebei betekenen ze dat de partij voorbij is.

De matdreiging bleek alleen net iets te afleidend voor Thys, want hij zag de hangende dame niet. En dus ging hij mat. Thys verloor hierdoor op dramatische wijze een lange vechtpartij waarin hij heel dicht bij een prachtig resultaat was.

Maar goed: hij heeft in ieder geval een behoorlijk waarschuwingsschot afgevuurd voor de rest van de competitie.

Om kwart voor twaalf was het dan eindelijk weer rustig in de tuinzaal, waar de temperatuur inmiddels was opgelopen tot een aangename 23 graden.

We deden met de overgebleven schakers nog even een drankje in het hotel en bespraken wat voor avond dit weer was geweest.

Daarna stapten Thys en ik in de auto richting huis.

Uiteraard hadden we het onderweg nog even over zijn partij.

Een analyse was niet echt nodig. We wisten waar het fout ging. Misschien waren er wat dingetjes die in het middenspel beter konden…

Maar uiteindelijk was er eigenlijk maar één conclusie mogelijk:

Martijn heeft in ieder geval Thys gehad. ☺

Tot volgende week!

Verslag: Kevin Schouten

Foto's Inschaken 4 september 2026

 

Dobbelsteen op kroegentocht

Kroegloperstoernooi De Rode Loper 2026.

Een aantal weken geleden nam ik een kijkje op de site van de Friese Schaakbond en zag ik ineens een kopje: ‘Kroegloperstoernooi’. Ik klikte erop en las dat het ging om een toernooi voor duo’s in Leeuwarden, georganiseerd door Jan Hibma en Jan Hania. Ik was meteen enthousiast en trommelde broeder Mick op om ons samen in te schrijven. Eigenlijk had hij weinig keus, want voordat ik het hem vroeg, had ik ons al ingeschreven. 😊

Onze eerste uitdaging was het bedenken van een teamnaam. Er werd namelijk gevraagd om een originele naam en om dan als Rijster duo simpelweg onder ‘Schaakclub Rijs’ mee te doen, vonden we toch wat makkelijk.

Dus dan blijft logischerwijs maar één naam over:

Dobbelsteen.

We hielden de inschrijvingen nauwlettend in de gaten en kwamen er al snel achter dat we een kleine misvatting hadden gemaakt. Wij dachten: kroeglopers, dat zal wel een gezellig, klein toernooitje voor wat mindere schakers zijn. Toen namen als Machteld van Foreest (2344 elo), Leandro Slagboom (2381 elo) en internationaal meester Migchiel de Jong op de deelnemerslijst verschenen, keken Mick en ik elkaar toch even vragend aan.

Maar goed, zondag 30 augustus was het zover. We reden vanuit Sneek naar Leeuwarden en gingen op zoek naar boekenpassage De Rode Loper. Na de aanmelding konden we al vrij snel onze eerste kroeg opzoeken. De indeling werd via een website geregeld en via een gezamenlijke groepsapp werden we gedurende de dag op de hoogte gehouden.

Mick en ik waren als eersten bij Paddy O’Ryan. We bestelden koffie, namen plaats en kregen meteen twee sterke tegenstanders voorgeschoteld: Sven Broersma en Joris Spanjer. We waren duidelijk de underdogs. Sven, mijn tegenstander, heeft een rapidrating van ruim 2100 en ook Micks tegenstander zat tegen de 2000 aan.

Toch lieten we ons niet zomaar overrompelen. Na een pionoffer kwam ik in een moeilijke lijn terecht, maar kreeg daarvoor veel activiteit. Ik won de pion terug en was eigenlijk best tevreden met mijn stelling. Sven wist later toch een pion te winnen en in een dame-eindspel met één pion minder leek het voor mij nog redelijk op remise te houden. Alleen was er één klein probleem: de klok.

In enorme tijdnood speelde ik het verzwakkende f3 en uiteindelijk ging ik door mijn vlag. Sven gaf me na afloop nog waardevolle feedback en toen we vervolgens naast het bord van onze teamgenoten gingen staan, sprongen onze ogen er bijna uit. Mick stond een kwaliteit achter, kon ergens een stuk winnen, deed dat niet… en vervolgens blunderde Joris tot onze verbazing zijn toren. Ineens resteerde er een remise-eindspel. Mick hield knap stand en ons eerste halfje was binnen!

Ronde twee forceerde ons de benen te nemen richting De Walrus. Daar schoven we opnieuw aan tegen twee sterke tegenstanders: Mathijs Visser (2020) voor mij en Evert Drijver (1878) voor Mick.

Ik probeerde Mathijs uit zijn theorie te halen door na de afruilvariant van de Caro-Kann g6 te spelen. Het werd vrij snel duidelijk dat hij prima wist wat hij moest doen en dus mocht ik gaan verdedigen. In mijn ooghoek zag ik echter iets veel leukers gebeuren: Mick stond compleet gewonnen. Hij had doodleuk de dame van zijn tegenstander buitgemaakt en incasseerde ons eerste volle punt. Klasse overwinning!

Als ik nu remise kon houden, hadden we de match gewonnen.

Helaas liep dat nét even anders.

Ik zag dat mijn tegenstander kon afwikkelen naar een gewonnen eindspel en wist dat gelukkig nog net te voorkomen.

Ik ging namelijk schaakmat. Helaas.

Op naar ronde drie. Met goede hoop liepen we naar het volgende café, want Mick speelde fantastisch en ook ik was, ondanks mijn resultaten, redelijk tevreden over mijn spel. We werden gekoppeld aan Wouter van der Griendt (1925) en Jesse van der Duin (1800). Op papier moest hier toch wat mogelijk zijn.

En dat bleek.

Mick speelde met zwart, maar voordat ik fatsoenlijk een tweede blik op zijn bord kon werpen, had hij alweer gewonnen. Mick was op dreef!

Zelf werd ik door een slimme zetvolgorde van mijn tegenstander een Hollandse verdediging ingelokt, maar ik kreeg prima spel. Wederom wist ik: remise is genoeg. Misschien ben ik daar ook iets te veel naar gaan spelen. Ik kreeg een flinke koningsaanval over me heen, maar vond nog een mooi paardoffer. Als hij dat had aangenomen, had ik eeuwig schaak gehad. Uiteindelijk kwamen we in een gelijk eindspel terecht, maar in enorme tijdnood liet ik mezelf insluiten.

Weer verloren.

Dit was de eerste nederlaag waar ik echt van baalde. Hier had absoluut meer in gezeten.

Ronde vier bracht ons naar Café De Strohoed. De borden waren zwak verlicht, de muziek stond hard en de tegenstand was, voor de verandering, weer behoorlijk sterk. We mochten tegen Nanne van Foreest (ja, broertje van) en Teun Meindersma, beiden ruim boven de 2000.

Over mijn partij zal ik niet te veel vertellen. Ik vergat in de Fantasyvariant van de Caro-Kann Pd7 te spelen en Nanne bedankte me vriendelijk door mijn stelling met Lxf7!! volledig te verwoesten. Ik prutste nog even door, maar verloor uiteindelijk gewoon van een veel sterkere tegenstander.

Ondertussen leek Mick in een Siciliaan tegen Teun zowaar het betere spel te hebben. Lange tijd zag het er minimaal naar remise uit, maar deze keer kreeg ook Mick last van tijdnood. Hij werd slordiger en moest uiteindelijk opgeven.

Onze eerste dubbele nul was een feit.

In ronde vijf mochten we terug naar De Rode Loper. Daar wachtten Wietse de Jong (1979) en Ernst ten Haaf (1896) op ons. Alweer twee hoge ratings.Ik kreeg met wit een Pirc-verdediging tegenover me en kon vroeg een aanval op de flank beginnen. Voor het eerst die dag voelde het alsof ik echt het betere spel had. Uiteindelijk offerde ik in het eindspel mijn paard voor drie pionnen en wist ik één daarvan naar de overkant te krijgen. Dame erbij, partij gewonnen.

Eindelijk!

Mijn eerste overwinning van de dag en meteen tegen een sterke tegenstander.

Mick had ondertussen zelf een Pirc op het bord gezet. Na eindeloos geschuif leek het lang op remise, maar uiteindelijk wist Ernst toch door te breken. Helaas. Weer 1-1.

In ronde zes zaten er bekenden op ons te wachten: Cees Banning (2022) en Willem Kuiper (1853). Met goede moed begon ik opnieuw met wit en kreeg wederom actief spel. Cees moest even verdedigen maar zette zelf ook wat valletjes op. Op het juiste moment wist hij af te ruilen naar een remise-eindspel.

Hij bood remise aan, hoewel ik normaliter in dit soort stellingen meteen akkoord ga met een remise stond Mick ondertussen compleet verloren.

Ik moest dus eigenlijk doorspelen. Ik heb het nog even geprobeerd, maar bood even later zelf ook nog een remise aan die Cees aannam. Mick verloor zijn partij en daarmee ging ook de match naar Cees en Willem.

Toen resteerde nog één ronde.

We werden gekoppeld aan Ryan Bruins (1652) en Dennis Keeskamp (1000). Voor het eerst die dag waren wíj op papier de favorieten. Dat voelde ook wel eens lekker.

En deze keer maakten we het waar. Ik wist Ryan in een Caro-Kann langzaam maar zeker te verslaan en Mick won in een Italiaanse partij al vroeg twee stukken.

2-0 voor Dobbelsteen!

Afgetuigd, maar tevreden liepen we terug richting De Rode Loper. Onderweg reserveerden we nog snel een tafel bij het Thaise restaurant Thai by Jai (De eend met rode curry is overigens een aanrader) en daarna konden we de balans opmaken.

Dobbelsteen eindigde uiteindelijk gedeeld vijftiende.

We hebben het enorm naar ons zin gehad en we hebben ons voorgenomen om volgend jaar weer mee te doen. Alleen nemen we dan geen genoegen meer met de vijftiende plek.

Dobbelsteen gaat voor de top tien.  😊

Verslag Kevin Schouten.