Goedenavond… of goedemorgen.
Voor mij is het in ieder geval nog avond, want op het moment van schrijven is het één uur ’s
nachts. Wat waren we weer laat klaar op deze mooie schaakavond.
Maar goed, toen Herman stopte als verslaggever en de vraag werd gesteld: “Wie wil vanaf nu de verslagen maken?”, zei ik doodleuk:
“Ja, dat doe ik wel even.”
Enfin.
Het was een mooie avond op 25 september. Het weer was aangenaam en we hadden ook nog eens een even aantal schakers! Met zijn twaalven verzamelden we ons weer rondom de borden in de knusse tuinzaal.
Voordat we konden beginnen, moesten we alleen nog even in conclaaf. We moesten namelijk
drie teams doorgeven aan de Friese Schaakbond voor de externe competitie en de beker.
Dus bij dezen presenteer ik u:
Rijs 1
Martijn van Duijn (teamleider)
Mick Schouten
Kevin Schouten
Jelle Jeltema
Rijs 2
Herman Beks
Chris Draijer (teamleider)
Trienke Wijmenga
Henk Breimer
Bekerteam Rijs
Henk Breimer (teamcaptain)
Martijn van Duijn
Mick Schouten
Kevin Schouten
Prachtige teams, al zeg ik het zelf.
Toen kwam meneer Breimer ook nog eens aanzetten met een superingewikkelde schaakpuzzel waarin zwart moest winnen.
En daarna kon er eindelijk geschaakt worden.
Sjors Boersma mocht na zijn verlies van vorige week met de witte stukken aantreden tegen Douwe Tjerkstra. Douwe stelde zich aanvallend op met c5 en een loper op g7, maar Sjors wist al snel de stelling van Douwe pijn te doen.
De f-pion van Douwe verdween en er bleven drie pionneneilanden over. Even later kon Sjors ook nog een kwaliteit winnen en niet veel later volgde de opgave van Douwe.
Sterk gespeeld van Sjors, die lekker vroeg naar huis kon.
Naast Sjors en Douwe zaten Mick Schouten en Henk Breimer. Ook zij waren redelijk vroeg klaar.
Mick had de witte stukken en ging niet mee in de Franse verdediging van Henk. Henk sloot al
vroeg zijn eigen donkere loper in met zijn dame en dat kostte hem een aantal tempi. Mick rokeerde, ontwikkelde rustig zijn stukken en zette zijn toren op de open e-lijn.
Omdat Henk nog niet gerokeerd had, werd hem dit uiteindelijk fataal. De schade die in de opening was ontstaan, bleek niet meer te repareren en Henk moest opgeven.
Mick kon dus ook lekker vroeg met de buit naar huis.
Kijken of hij ’s avonds op het schaakbord nog een keer raak kon slaan.
Na zijn sterke optreden van vorige week waren we natuurlijk ook benieuwd wat Thys deze avond in huis had. Ayelt nam veel tijd en vertraagde de ontwikkeling van zijn koningsvleugel enigszins, maar dat bleek uiteindelijk geen enorm probleem te zijn.
Ayelt kon een flankpion inruilen voor een centrumpion van Thys en kreeg vervolgens meer ruimte en een actievere stelling. Toen ook zijn koning eenmaal veilig gerokeerd stond, durfde ik met enige zekerheid te zeggen dat Ayelt echt beter stond.
En zowaar: deze keer bleek mijn schaakanalyse te kloppen.
Thys gaf in het middenspel op. Ergens verloor hij een stuk en hij had onvoldoende compensatie om nog door te spelen.
Een hole-in-one én een overwinning op dezelfde dag.
Er zijn slechtere vrijdagen.
Herman Beks trof Bastiaan Wassing. Bastiaan, die ditmaal de zwarte stukken had, kreeg daarmee zijn eerste oud-clubkampioen van Rijs tegenover zich.
Een echte test dus.
Herman nam lekker veel ruimte in de opening in beslag. Bastiaan koos voor een Pirc-verdediging en liet Herman aanvankelijk ook wat komen. Herman nam alleen geen genoegen met de ruimte die Bastiaan hem gaf en besloot verder naar voren te spelen.
Hij viel het centrum aan en kreeg duidelijk het betere spel. Bastiaan liet zich zeker niet overrompelen, maar moest wel een tandje bijzetten.
En dan is het helaas ook deze avond weer zover…
Ik heb de ontknoping gemist.
Ja, excuses.
Ik weet de uitslag, maar hoe die precies tot stand is gekomen, is mij volledig ontgaan. Ik hoorde na afloop bij de partij van Bastiaan nog wat geroezemoes over een ingesloten stuk…
Maar meer durf ik er niet van te maken.
Herman won in ieder geval!
Dan de twee toppers van Rijs: Chris Draijer en Martijn van Duijn.
Chris had de witte stukken en had (misschien voorbereid?) een leuke opening in petto voor Martijn. Na c5 van Martijn kwam er namelijk een vleugelgambiet op het bord.
En dat zorgde voor vuurwerk.
Er ontstond een spectaculaire stelling waarin Chris echt het initiatief leek te hebben. Martijn was alleen niet bepaald onder de indruk. Hij bleef nauwkeurig spelen en wist de aanval van Chris uiteindelijk af te weren.
Daarna bleef een stelling over waarin Martijn flink in tijdnood zat, maar wel een kwaliteit
voorstond. Tegen het einde ging Chris nog een keer de fout in en gaf hij helaas een stuk weg.
Martijn won deze spectaculaire partij en gaat daarmee samen met Mick en Herman aan kop.
En dan de laatste partij van de avond.
Die mocht ik zelf spelen tegen Trienke Wijmenga.
Ik had vooraf al zo’n klein vermoeden dat Trienke een Stonewall zou neerzetten.
Ik was alleen niet slim genoeg om me daar vervolgens daadwerkelijk op voor te bereiden.
En even later…
Stonewall.
Trienke gooide de boel volledig dicht en liet het vervolgens aan mij over om uit te zoeken hoe ik
daar in vredesnaam doorheen moest komen.
Drie uur en twee geweigerde remiseaanbiedingen later vond ik eindelijk een opening.
Via de d-lijn kon ik binnenkomen en toen kwam er ineens vaart in de partij. Dame en paard infiltreerden de zwarte stelling en tegen half twaalf verscheen er een tweede witte dame op het bord.
Trienke gaf op. En ik was vooral opgelucht.
Drie uur lang tegen een Stonewall aan beuken is blijkbaar ook een manier om je vrijdagavond door te brengen.
Maar goed gespeeld, Trienke. Ze heeft me er behoorlijk hard voor laten werken.
Daarmee zat ook de laatste partij erop en konden de stukken eindelijk weer de doos in.
En inmiddels was het ook buiten behoorlijk laat geworden.
Voor mij zelfs zó laat dat ik dit verslag om één uur ’s nachts nog zit te schrijven.
Maar goed.
Ik zou de verslagen wel even doen.
Tot volgende week
Kevin Schouten
