De avond waar we al weken naar uitkeken was er dan eindelijk. Onze vrienden, en tegelijk tegenstanders, uit Lemmer kwamen op bezoek voor de titelstrijd. Beide teams moesten winnen om zeker te zijn van het kampioenschap. Op bijna ieder bord waren de ratingverschillen klein en leken de spelers aan elkaar gewaagd. De grote vraag: wie hield de zenuwen het best in bedwang?
Bord 1: Jan
Holtrop (1900) – Martijn van Duijn (1877)
Bord 2: Chris Draijer (1793) – Maarten Breimer (1733)
Bord 3: Leon van den Elshout (1771) – Jelle Jeltema (1793)
Bord 4: Jan Brinkman (1787 – Frank Beene Frankema (1852)
Jan zelf opende op bord 4 met
e4 en Pf3, waarna Frank Frankema de partij al snel richting een vierpaardenspel stuurde.
Jan sloeg vroeg toe in het centrum met d4, maar zijn tegenstander gaf geen
krimp. Beide spelers kregen een dubbele pion en na een reeks afruilen ontstond
er een stelling waarin vooral werd afgetast. Een partij waarin de blikken
regelmatig naar de andere borden gingen.
Naast hen zat Jelle Jeltema tegenover Leon van den Elshout. Leon opende met d4 en c4, waarop Jelle de Slavische verdediging koos. In eerste instantie leek er weinig aan de hand, maar Leon wist een pion te winnen en drukte daarna door in het centrum. Twee gevaarlijke pionnen verschenen diep op Jelles helft. De stelling begon te kraken. Uiteindelijk werd Jelle gedwongen een stuk te geven om erger te voorkomen. Lemmer deelde de eerste klap uit.
Met die tussenstand werd de
druk op de topborden meteen voelbaar. Als Jan remise zou spelen en Jelle zou
verliezen, moesten Chris en Martijn allebei winnen voor het kampioenschap.
Chris Draijer trof op bord 2 Maarten
Breimer, die de laatste tijd in vorm is. Maarten liet Chris een groot centrum
opbouwen met e4, d4 en c4, maar loerde op het juiste moment om terug te slaan
met een loper op B6. Beide spelers hielden hun koning lang in het midden en de
spanning bleef op het bord. Toen de eerste echte ruilen kwamen, koos Chris voor
een korte rokade en Maarten voor lang. Twee koningen aan verschillende kanten,
maar nog steeds zonder duidelijke doorbraak.
Op bord 1 speelden de twee
sterkste spelers tegen elkaar. Het werd een Siciliaan waarin Jan Holtrop koos
voor de Grand Prix Attack met f4. Martijn van Duijn ruilde al vroeg de dames en kreeg
langzaam een positioneel voordeel. Hij bouwde dat keurig uit en kwam een pion
voor. Maar toen volgde een slim “offer” van Holtrop, waarna lopers van
ongelijke kleur op het bord kwamen. Opeens rook het naar remise. En dat was
precies wat Rijs níet kon gebruiken.
Ondertussen besloten Jan
Brinkman en Frank dat remise het logische resultaat was op bord 4. Daarmee kwam
Lemmer stevig in het zadel. Leon stond gewonnen tegen Jelle en de klok werkte
ook nog eens in zijn voordeel. Jelle probeerde nog iets te forceren met een
loperoffer op h3, maar Leon bleef koel. Uiteindelijk ging Jelle door de vlag en
stond Lemmer op voorsprong.
De opdracht werd ineens
keihard: Chris en Martijn móésten winnen.
Maar het bord vertelde een
ander verhaal. Martijn zat in een eindspel dat onmogelijk leek te winnen, en
bij Chris was de stelling inmiddels ook afgevlakt. Toch probeerde Chris er nog
iets van te maken, dapper, maar riskant. En juist daar ging het mis. Hij liet
een loper instaan en Maarten greep zijn kans zonder twijfel. Dat was
beslissend. Chris gaf op.
Daarmee was het voorbij.
Lemmer was niet meer in te halen.
Martijn en Jan speelden hun
partij uit naar remise, en wij moesten erkennen wat al langzaam duidelijk was
geworden: Lemmer was kampioen.
Een harde avond.
Maar ook zo’n avond die blijft
hangen. Want was het ontzettend spannend.
De nazit in hotel Jans was ook
erg gezellig met de heren uit Lemmer en wij wensen hen veel succes volgend jaar
in de eerste klasse!
Auke Wouda, die de laatste
tijd knap presteert, had de witte stukken tegen Herman Beks. Auke opende met
Pf3, waarop Herman meteen het centrum in beslag nam. Het werd al snel echt
houthakken. Na een half uur was bijna al het materiaal verdwenen en resteerde
een gelijk eindspel. Daar wist Herman ergens een pionnetje te winnen en vanaf
dat moment drukte hij door. In het late eindspel moest Auke uiteindelijk
opgeven en ging Herman er met de winst vandoor.
Mick Schouten nam het op tegen
Henk Breimer en schoof door in de Franse verdediging van Henk. Dat leverde Mick
een zwakke pion op d4 op, waarna hij zijn kansen zocht op de koningsvleugel.
Henk sloeg echter toe in het middenspel en won een kwaliteit. Later gaf hij die
kwaliteit weer terug om af te wikkelen naar een gewonnen eindspel. Mick zag
genoeg en gaf op voordat Henk het technisch afmaakte.
Dan nog Kevin Schouten tegen Trienke Wijmenga. Kevin opende met d4 en na een symmetrisch antwoord van Trienke begon het manoeuvreren. Beide spelers lieten in de opening kansen liggen, maar uiteindelijk was het Kevin die toesloeg. Trienke sloot haar loper op en dat werd haar fataal. Kevin ruilde af naar een eindspel waarin hij een stuk voor stond en toen hij ook nog een toren won, was het snel gedaan.
Verslag Kevin Schouten
