Kroegloperstoernooi De Rode Loper 2026.
Onze eerste uitdaging was het bedenken van een teamnaam. Er werd namelijk gevraagd om een originele naam en om dan als Rijster duo simpelweg onder ‘Schaakclub Rijs’ mee te doen, vonden we toch wat makkelijk.
Dus dan blijft logischerwijs maar één naam over:
We hielden de inschrijvingen nauwlettend in de gaten en kwamen er al snel achter dat we een kleine misvatting hadden gemaakt. Wij dachten: kroeglopers, dat zal wel een gezellig, klein toernooitje voor wat mindere schakers zijn. Toen namen als Machteld van Foreest (2344 elo), Leandro Slagboom (2381 elo) en internationaal meester Migchiel de Jong op de deelnemerslijst verschenen, keken Mick en ik elkaar toch even vragend aan.
Maar goed, zondag 30 augustus was het zover. We reden vanuit Sneek naar Leeuwarden en gingen op zoek naar boekenpassage De Rode Loper. Na de aanmelding konden we al vrij snel onze eerste kroeg opzoeken. De indeling werd via een website geregeld en via een gezamenlijke groepsapp werden we gedurende de dag op de hoogte gehouden.
Mick en ik waren als eersten bij Paddy O’Ryan. We bestelden koffie, namen plaats en kregen meteen twee sterke tegenstanders voorgeschoteld: Sven Broersma en Joris Spanjer. We waren duidelijk de underdogs. Sven, mijn tegenstander, heeft een rapidrating van ruim 2100 en ook Micks tegenstander zat tegen de 2000 aan.
Toch lieten we ons niet zomaar overrompelen. Na een pionoffer kwam ik in een moeilijke lijn terecht, maar kreeg daarvoor veel activiteit. Ik won de pion terug en was eigenlijk best tevreden met mijn stelling. Sven wist later toch een pion te winnen en in een dame-eindspel met één pion minder leek het voor mij nog redelijk op remise te houden. Alleen was er één klein probleem: de klok.
In enorme tijdnood speelde ik het verzwakkende f3 en uiteindelijk ging ik door mijn vlag. Sven gaf me na afloop nog waardevolle feedback en toen we vervolgens naast het bord van onze teamgenoten gingen staan, sprongen onze ogen er bijna uit. Mick stond een kwaliteit achter, kon ergens een stuk winnen, deed dat niet… en vervolgens blunderde Joris tot onze verbazing zijn toren. Ineens resteerde er een remise-eindspel. Mick hield knap stand en ons eerste halfje was binnen!
Ronde twee forceerde ons de benen te nemen richting De Walrus. Daar schoven we opnieuw aan tegen twee sterke tegenstanders: Mathijs Visser (2020) voor mij en Evert Drijver (1878) voor Mick.
Ik probeerde Mathijs uit zijn theorie te halen door na de afruilvariant van de Caro-Kann g6 te spelen. Het werd vrij snel duidelijk dat hij prima wist wat hij moest doen en dus mocht ik gaan verdedigen. In mijn ooghoek zag ik echter iets veel leukers gebeuren: Mick stond compleet gewonnen. Hij had doodleuk de dame van zijn tegenstander buitgemaakt en incasseerde ons eerste volle punt. Klasse overwinning!
Als ik nu remise kon houden, hadden we de match gewonnen.
Helaas liep dat nét even anders.
Ik zag dat mijn tegenstander kon afwikkelen naar een gewonnen eindspel en wist dat gelukkig nog net te voorkomen.
Ik ging namelijk schaakmat. Helaas.
Op naar ronde drie. Met goede hoop liepen we naar het volgende café, want Mick speelde fantastisch en ook ik was, ondanks mijn resultaten, redelijk tevreden over mijn spel. We werden gekoppeld aan Wouter van der Griendt (1925) en Jesse van der Duin (1800). Op papier moest hier toch wat mogelijk zijn.
En dat bleek.
Mick speelde met zwart, maar voordat ik fatsoenlijk een tweede blik op zijn bord kon werpen, had hij alweer gewonnen. Mick was op dreef!
Zelf werd ik door een slimme zetvolgorde van mijn tegenstander een Hollandse verdediging ingelokt, maar ik kreeg prima spel. Wederom wist ik: remise is genoeg. Misschien ben ik daar ook iets te veel naar gaan spelen. Ik kreeg een flinke koningsaanval over me heen, maar vond nog een mooi paardoffer. Als hij dat had aangenomen, had ik eeuwig schaak gehad. Uiteindelijk kwamen we in een gelijk eindspel terecht, maar in enorme tijdnood liet ik mezelf insluiten.
Weer verloren.
Dit was de eerste nederlaag waar ik echt van baalde. Hier had absoluut meer in gezeten.
Ronde vier bracht ons naar Café De Strohoed. De borden waren zwak verlicht, de muziek stond hard en de tegenstand was, voor de verandering, weer behoorlijk sterk. We mochten tegen Nanne van Foreest (ja, broertje van) en Teun Meindersma, beiden ruim boven de 2000.
Over mijn partij zal ik niet te veel vertellen. Ik vergat in de Fantasyvariant van de Caro-Kann Pd7 te spelen en Nanne bedankte me vriendelijk door mijn stelling met Lxf7!! volledig te verwoesten. Ik prutste nog even door, maar verloor uiteindelijk gewoon van een veel sterkere tegenstander.
Ondertussen leek Mick in een Siciliaan tegen Teun zowaar het betere spel te hebben. Lange tijd zag het er minimaal naar remise uit, maar deze keer kreeg ook Mick last van tijdnood. Hij werd slordiger en moest uiteindelijk opgeven.
Onze eerste dubbele nul was een feit.
In ronde vijf mochten we terug naar De Rode Loper. Daar wachtten Wietse de Jong (1979) en Ernst ten Haaf (1896) op ons. Alweer twee hoge ratings.Ik kreeg met wit een Pirc-verdediging tegenover me en kon vroeg een aanval op de flank beginnen. Voor het eerst die dag voelde het alsof ik echt het betere spel had. Uiteindelijk offerde ik in het eindspel mijn paard voor drie pionnen en wist ik één daarvan naar de overkant te krijgen. Dame erbij, partij gewonnen.
Eindelijk!
Mijn eerste overwinning van de dag en meteen tegen een sterke tegenstander.
Mick had ondertussen zelf een Pirc op het bord gezet. Na eindeloos geschuif leek het lang op remise, maar uiteindelijk wist Ernst toch door te breken. Helaas. Weer 1-1.
In ronde zes zaten er bekenden op ons te wachten: Cees Banning (2022) en Willem Kuiper (1853). Met goede moed begon ik opnieuw met wit en kreeg wederom actief spel. Cees moest even verdedigen maar zette zelf ook wat valletjes op. Op het juiste moment wist hij af te ruilen naar een remise-eindspel.
Hij bood remise aan, hoewel ik normaliter in dit soort stellingen meteen akkoord ga met een remise stond Mick ondertussen compleet verloren.
Ik moest dus eigenlijk doorspelen. Ik heb het nog even geprobeerd, maar bood even later zelf ook nog een remise aan die Cees aannam. Mick verloor zijn partij en daarmee ging ook de match naar Cees en Willem.
Toen resteerde nog één ronde.
We werden gekoppeld aan Ryan Bruins (1652) en Dennis Keeskamp (1000). Voor het eerst die dag waren wÃj op papier de favorieten. Dat voelde ook wel eens lekker.
En deze keer maakten we het waar. Ik wist Ryan in een Caro-Kann langzaam maar zeker te verslaan en Mick won in een Italiaanse partij al vroeg twee stukken.
2-0 voor Dobbelsteen!
Afgetuigd, maar tevreden liepen we terug richting De Rode Loper. Onderweg reserveerden we nog snel een tafel bij het Thaise restaurant Thai by Jai (De eend met rode curry is overigens een aanrader) en daarna konden we de balans opmaken.
Dobbelsteen eindigde uiteindelijk gedeeld vijftiende.
We hebben het enorm naar ons zin gehad en we hebben ons voorgenomen om volgend jaar weer mee te doen. Alleen nemen we dan geen genoegen meer met de vijftiende plek.
Dobbelsteen gaat voor de top tien. 😊
Verslag Kevin Schouten.
