Na de keurige overwinning van Rijs 1 was het nu de beurt
aan Rijs 2 om de punten binnen te halen. De koppositie stond op het spel, dus
punten morsen was eigenlijk geen optie.
Aan ons de taak om het goede voorbeeld
van het eerste te volgen.
Opstelling:
Bord 1 Herman Beks (1794) – Jelmer de Goede (1565)
Bord 2 Gerrit Schoenmaker (1598) – Kevin Schouten (1784)
Bord 3 Mick Schouten (1542) - Bert Dassen (1510)
Bord 4 Peter van der Weij (1552) – Trienke Wijmenga (1663)
Met op ieder bord een hogere elo leek het alsof we overal een klein voordeel hadden. Maar ja… papier schaakt niet.
 |
| Bord 2: Gerrit Schoenmaker (1598) – Kevin Schouten (1784) |
Kevin Schouten was dan wel als eerste klaar, al ging dat
niet zonder slag of stoot.
Na 1.Pf3 bouwde hij rustig een slavische verdediging op.
De opening kabbelde voort en na wat afruilen was het onduidelijk wie beter
stond. Een paar wat mysterieuze wachtzetten gaven Gerrit zelfs een klein
plusje. Maar toen gaf Gerrit Schoenmaker plotseling zijn loper weg. Een
cadeautje. Kevin ging vervolgens zó nonchalant met dat cadeau om dat hij net zo
makkelijk een belangrijke centrumpion teruggaf. Even leek het weer spannend.
Gerrit pakte zelfs een tweede pion en zette druk. Toen dacht Gerrit ook Kevin
zijn paard te winnen maar dat had Kevin wel gezien… Een tussenschaakje later
stonden er twee torens tegen één toren op het bord. Dat verhaal kent maar één
einde.
En dit was gewoon de partij van de avond.
 |
| Bord 3: Mick Schouten (1542) - Bert Dassen (1510) |
Mick, kreeg na 1.e4 een Franse verdediging voorgeschoteld. Maar van een verrassing was geen sprake. Mick kende zijn theorie. Toen Bert een pion probeerde te snoepen, begon het spektakel.
Paard naar h7!! Een offer.
Koning naar buiten gelokt en de loper er achter aan. Stukken vlogen over het
bord alsof het blitz was. We keken elkaar aan met die bekende blik: dit
kan toch niet allemaal kloppen? Maar het klopte dus wél. Het was geen
gok of trucje het was gewoon goed. Heel goed. Mick rekende alles door, won zijn
materiaal met rente terug en liet daarna geen spaan heel van de stelling van
Bert. Pionnen verdwenen, velden stortten in en het eindspel was technisch
simpel gewonnen. Dit was niet zomaar een overwinning.
Dit was zo’n partij waar je later nog even de notatie van wilt zien.
Briljant gespeeld.
2-0
 |
| Bord 4: Peter van der Weij (1552) – Trienke Wijmenga (1663) |
Op bord 4 zag het er minder rooskleurig uit. Trienke stond een kwaliteit achter en haar tegenstander leek het makkelijkere spel te hebben. Zo’n stelling die je normaal gesproken langzaam ziet wegglippen. Maar opgeven? Dat woord staat niet in haar woordenboek.
Ze bleef actief, bleef vragen stellen, sprokkelde
pionnetjes bij elkaar en maakte het haar tegenstander zo lastig mogelijk. Toen
de verslaggever even ergens anders keek en terugkwam, stond er ineens… een
dame. Trienke had doodleuk een toren gewonnen en het eindspel compleet
omgedraaid. Van verloren naar gewonnen. Pure vechtlust.
3-0!
Langzaam begon het te kriebelen: zou het…?
 |
Bord 1 Herman Beks (1794) – Jelmer de Goede (1565) |
Herman, maandag nog de man van de Siciliaan, mocht nu zelf tegen de Siciliaan spelen. Jelmer de Goede bood taai weerstand en lang bleef het middenspel in balans.
Bij 2-0 bood Herman nog remise aan. Rijs was dan
verzekerd van winst. Jelmer weigerde. Toen het 3-0 werd, veranderde de sfeer.
Herman besloot dat de avond misschien wel een gouden randje verdiende. Jelmer
verbruikte veel tijd en ging in tijdnood mis bij een afruil: hij dacht twee
stukken te winnen tegen een toren. Verkeerd gerekend. Hij gaf kwaliteit weg.
Herman rook bloed, zette een matnet op en toen Jelmer
alsnog remise aanbood, was het te laat. Even later gaf hij op.
Nog één avond scherp blijven… en dan zou het zomaar eens een heel mooi seizoen
kunnen worden.
Verslag: Kevin Schouten
